Til hamingju Bandaríkin og heimurinn allur.

Fyrir um hálftíma síðan var Obama endanlega tilkynntur sem næsti forseti Bandaríkjanna. Ég var staddur á Times Square og það ætlaði allt um koll að keyra. Mannfjöldinn hljóp út á göturnar, öll umferð stöðvaðist, allir öskruðu í geðshræringu og lögreglan réð ekki neitt við neitt. Allar símalínur lágu niðri og það var ekki hægt að heyra annað en öskur og gól.

Er núna kominn heim á upper west side og hér er campusinn troðfullur af fólki. Út um gluggann má heyra stanslaus hróp, ekki bara stöku sinnum úr nokkrum manneskjum, heldur stanslaus, gegnumgangandi gól og læti. Bílflautur og lúðrar. Ég hef aldrei séð Bandaríkjamenn tapa sér svona gjörsamlega. Það er bókstaflega óstöðvandi og gegnumgangandi öskur hverja einustu sekúnda sem bergmálar milli allra bygginga (í alvöru, gargið er algjörlega samfellt!). Hér ríkir hreint og klárt stríðsástand.

Á leið heim í subway-num voru allir að spjalla saman, fólk faðmaðist og jafnvel grét! (venjulega horfa allir á tær sér). Miðaldra kona öskraði hástöfum: "I have not been as proud in a long time - no I have never been as proud ever! - to be an American!"

Hefði aldrei trúað því að ég myndi sjá annað eins í Bandaríkjunum, land þar sem fólk sleppir sér sjaldan og lætur tilfinningarnar streyma fram með þessum hætti.

Meira að segja fréttafólkið á sjónvarpsskjánum grætur!

Þjóðin er í algjörri geðshræringu og bíður núna eftir að hetjan kemur á svið og heldur sína sigurræðu.

Ég hef aldrei upplifað annað eins - þetta er ótrúlegt augnablik.